De Millingerwaard

De Millingerwaard is het bekendste voorbeeld van wat er gebeurt als je een uiterwaard met rust laat. Waar dertig jaar geleden nog steenfabrieken en akkers lagen, groeit nu wilgenbos, staan er zandduinen langs de Waal en lopen er konikpaarden en Gallowayrunderen het hele jaar buiten.

Het is een van de weinige plekken in Nederland waar je van het pad af mag. Grote delen zijn struinnatuur: je kiest je eigen route door het gras en over de zandbanken. Dat klinkt vrijer dan het is, want in de zomer staat de brandnetel manshoog en in de winter is het één modderpoel. Ga in mei of in september.

Het zandstrand langs de rivier is het doel voor de meeste mensen. Je zit daar met je voeten in de Waal terwijl er duwbakken langsvaren, en op een doordeweekse dag is er bijna niemand. Zwemmen is er niet verstandig — de zuiging van de scheepvaart is echt gevaarlijk, ook dicht bij de kant.

Praktisch advies: parkeer bij De Colenbrandersweg bij Kekerdom in plaats van bij het bezoekerscentrum bij Millingen. Vanaf daar sta je binnen tien minuten tussen de paarden en het bos, terwijl je vanaf de andere kant eerst een half uur over een kaal dijkpad loopt.

Over die paarden: het zijn geen wilde dieren maar ze zijn ook niet tam. Houd afstand, ga niet tussen een merrie en haar veulen staan, en houd je hond kort. Dat laatste is geen advies maar noodzaak — runderen jagen op honden af.

Bij hoogwater staat het hele gebied onder water en zijn de paden weken later nog niet begaanbaar. Kijk de waterstand van de Waal na voordat je gaat. Met een kinderwagen of rolstoel kom je hier niet ver; de zandpaden en kuilen laten dat niet toe. Neem water en iets te eten mee, want ter plekke is er niets.