Batavialand

De Batavia ligt er sinds 1995 en blijft raar om te zien: een compleet zeventiende-eeuws retourschip, met de hand nagebouwd, aan een kade in een provincie die toen nog niet bestond. Je kunt aan boord, het ruim in, de trappen op naar het achterschip. Vooral daar snap je pas hoe krap het was. Volwassenen lopen krom, kinderen vinden dat prachtig.

Het museum dat eromheen is gebouwd doet twee dingen tegelijk, en dat is meteen de zwakke plek. Aan de ene kant scheepsarcheologie: scheepswrakken die uit de polderbodem zijn gegraven, met een depot vol vondsten. Aan de andere kant het verhaal van de inpoldering, van Zuiderzee naar IJsselmeer naar akkers. Beide verhalen zijn goed, maar ze staan wat losjes naast elkaar. Als je met kinderen komt, sla het inpolderingsdeel dan gerust half over — dat leest als een tentoonstelling voor volwassenen, want dat is het ook.

Praktisch advies: ga eerst naar buiten, naar de werf, en pas daarna naar binnen. Op de werf wordt nog gewerkt aan houten scheepsbouw, en de vrijwilligers daar vertellen meer in tien minuten dan drie zalen bordjes. Ze zijn er niet de hele dag, dus ‘s ochtends heb je meer kans. Later op de dag is het schip zelf ook drukker, want dan komt de stroom mensen van het naastgelegen outletcentrum binnenlopen.

Dat outletcentrum is trouwens het echte parkeerprobleem. Je staat op hetzelfde terrein, betaalt hetzelfde tarief, en op zaterdag rijd je een tijd rond voordat je een plek hebt. Kom je met de trein, dan is het twintig minuten lopen vanaf station Lelystad Centrum, deels over een saai stuk langs het spoor.

Bij regen is dit een van de weinige plekken in Flevoland waar je een halve dag droog zit. Het schip zelf is dan wel glad onder de voeten, dus geen gladde zolen.