Fries Museum

Van buiten is het Fries Museum een grijze doos die op het Wilhelminaplein is neergezet zonder veel rekening te houden met de rest van het plein. Van binnen klopt het wel: veel daglicht, brede trappen, en drie verdiepingen die je in de juiste volgorde moet doen.

Die volgorde is het enige echte advies dat je nodig hebt. Neem meteen de lift of de trap naar boven en werk naar beneden. De vaste presentatie over de Friese geschiedenis zit hoog in het gebouw, en dat is het deel waar je voor komt. Als je onderin begint loop je eerst door de wisseltentoonstelling, die vaak groot en vermoeiend is, en sta je daarna met platte voeten voor de terpvondsten.

Want die terpvondsten zijn het beste stuk. Friesland heeft eeuwenlang op zelfgemaakte heuvels boven het water gewoond, en wat daar in de klei bewaard bleef — leer, hout, botten, hele kammen — overleeft nergens anders. Het museum laat dat zien zonder er een spektakel van te maken, wat prettig is. Mata Hari krijgt ook een plek; zij kwam uit deze stad. Dat deel is kleiner dan bezoekers verwachten en soms een beetje mager.

Praktisch: onder het Zaailand ligt een parkeergarage en de ingang van het museum is daar letterlijk een minuut vandaan. Doe dat, want op straat parkeren in het Leeuwarder centrum is duur en ingewikkeld. Vanaf het station is het een kwartier lopen door de binnenstad, wat op zich een leuke route is.

Voor kinderen onder de acht is dit geen geslaagde middag. Er is weinig te doen met je handen en veel te lezen. Vanaf een jaar of tien, als ze op school iets over de middeleeuwen hebben gehad, valt het kwartje wel.

Bij regen is dit een van de betere adressen in de stad, en dat weten meer mensen. Op een natte zaterdagmiddag is het druk bij de garderobe; kom dan liever tegen het einde van de dag, als de scholen en groepen weg zijn.