Nationaal Park De Alde Feanen

De Alde Feanen is ontstaan doordat mensen er eeuwenlang turf uit de grond hebben gehaald. Wat overbleef zijn lange smalle plassen — petgaten — met rietkragen, moerasbos en trilveen ertussen. Het resultaat is een landschap dat nergens anders in Nederland zo compleet bij elkaar ligt, en dat je vanaf een wandelpad maar half ziet.

Dat is meteen het belangrijkste dat je moet weten: dit gebied is gemaakt voor water. Vanaf de kant loop je langs riet en kijk je tegen riet aan. Zit je in een kano of een fluisterboot, dan vaar je door dat riet heen en zit je opeens tussen purperreigers, zwarte sterns en aalscholvers. Het verschil is niet subtiel. In Earnewâld kun je kano’s en elektrische bootjes huren; doe dat, ook als je maar twee uur hebt.

Ga voor de vogels in mei of begin juni, vroeg in de ochtend. Dan hoor je de roerdomp en zie je de sterns jagen boven het open water. In augustus is het groen, stil en vol muggen — neem dan iets tegen die muggen mee, want in het rietland zijn ze serieus.

Er zijn wandelroutes vanaf het bezoekerscentrum bij Earnewâld en vanaf een paar kleinere ingangen. Ze zijn goed bewegwijzerd maar niet altijd droog; na een natte week loop je op een paar plekken door de blubber. Wandelschoenen, geen sneakers. Een kinderwagen krijg je over de hoofdpaden wel maar niet over de smalle schelpenpaadjes. Voor rolstoelen geldt hetzelfde: het begin gaat goed, verderop niet.

Honden mogen mee aan de lijn. Dat is geen formaliteit hier — er broeden weidevogels en watervogels vlak langs de paden, en een loslopende hond jaagt binnen een minuut een half rietveld leeg.

Met openbaar vervoer is dit lastig. Earnewâld heeft geen station en de bus rijdt beperkt; kom met de auto of, mooier, op de fiets vanuit Grou of Drachten.