Nationaal Park Dwingelderveld

Dwingelderveld is groot. Niet groot in de zin van “je bent er een uurtje zoet”, maar groot in de zin dat je er echt kunt verdwalen als je alleen op je gevoel afgaat. Ruim 3700 hectare heide, vennen en bos, en het is het grootste natte heidegebied van West-Europa. Dat “natte” is geen detail: na een regenachtige week sta je op sommige paden tot je enkels in de blubber. Wandelschoenen dus, geen sneakers.

De meeste mensen beginnen bij bezoekerscentrum Dwingelderveld in Ruinen of bij het Planetron in Dwingeloo. Wij zouden voor de ingang bij Lhee gaan. Daar is de parkeerplaats kleiner, en je loopt binnen tien minuten de open heide op in plaats van eerst een half uur door productiebos.

Het mooiste moment is augustus en begin september, als de heide bloeit en het hele veld paars kleurt. Dat weet iedereen, dus dan is het er ook druk. De schaapskudde loopt er dagelijks rond; de schaapherder vertrekt meestal rond een uur of tien vanaf de schaapskooi. Ga je een uur eerder lopen, dan kom je de kudde onderweg tegen zonder de vijftig mensen die erachteraan lopen.

Wat we minder geslaagd vinden: de bewegwijzering. De knooppuntenroutes kloppen, maar de bordjes staan soms zo dat je op een splitsing echt even moet zoeken. Download de route van tevoren, dan hoef je er niet over na te denken.

De hond mag mee, maar aan de lijn — er lopen schapen en er broeden veel grondvogels. Met een kinderwagen kom je een eind op de verharde paden rond de bezoekerscentra, maar het echte veld in gaat niet. Voor rolstoelen geldt hetzelfde: de hoofdroutes zijn te doen, de heidepaden niet.

Neem water mee. Er is buiten de bezoekerscentra niets, en op een warme dag op open heide merk je dat sneller dan je denkt.