Het Spoorwegmuseum

Het museum zit in het oude Maliebaanstation, een stationsgebouw uit 1874 dat allang geen reizigers meer ziet. Achter het gebouw liggen de sporen vol met wat er in anderhalve eeuw over Nederlandse rails heeft gereden, van de replica van De Arend tot de stroomlijnstellen en een echte Duitse locomotief die in de oorlog gebruikt werd.

Wat dit museum anders maakt dan de meeste musea zijn de vier attracties. Je zit in een treinstel dat door een decor over de Werkspoorbrug rijdt, je gaat door een donkere rit over de geschiedenis van de spoorwegen, en er is een achtbaanachtige rit die voor kinderen vanaf een jaar of zes het hoogtepunt van de dag is. Ze zijn inbegrepen bij de entree, en daar zit meteen het addertje: er staat een rij.

Dus dit is het advies. Loop bij binnenkomst rechtdoor naar de attracties en doe ze allemaal in het eerste uur. Daarna kun je de rest van de dag rustig langs de treinen lopen zonder dat je steeds hoort dat de wachttijd oploopt. Bijna iedereen doet het andersom en staat om twee uur veertig minuten te wachten.

Eerlijk over de zwakke kant: de grote hal is akoestisch hard, en op een regenachtige zondag in de herfstvakantie is het er echt lawaaierig. Kom dan liever op een doordeweekse dag buiten de vakanties, dan heb je hele perrons voor jezelf.

Met de auto is het lastig: het eigen terrein is klein en in de omliggende straten betaal je Utrechtse tarieven. Vanaf Utrecht Centraal loop je er in een klein half uur naartoe, dwars door het Museumkwartier. Met de fiets vanaf het station ben je er in tien minuten en stal je gratis.

Rolstoelen en kinderwagens komen overal, ook in de meeste attracties.