Horsterwold en de Stille Kern

Het Horsterwold is aangeplant op zeebodem, en dat merk je: de grond is klei, de bomen staan er beter bij dan je van een productiebos verwacht, en er is bijna geen hoogteverschil. Het is een van de grootste loofbossen op klei van West-Europa, wat op papier indrukwekkender klinkt dan het in het echt oogt. Wat het in het echt is, is stil.

De Stille Kern is het interessantste deel. Daar is het reguliere bosbeheer losgelaten en lopen konikpaarden en heckrunderen vrij rond. Omgevallen bomen blijven liggen, paden zijn smaller en soms nauwelijks paden, en je loopt af en toe op twintig meter langs een groep paarden. Dat is geen dierentuin: het zijn grote dieren die zich niets van je aantrekken, tot je te dichtbij komt. Houd afstand, zeker in het voorjaar met veulens.

Wat minder is: er is weinig variatie in het landschap. Een uur lang recht vooruit lopen tussen dezelfde soort bomen went snel, en met kinderen die niet uit zichzelf lopen, red je het niet. De vaste wandelroutes met paaltjes lossen dat deels op, maar in de Stille Kern staan die niet.

Praktisch advies: neem een offline kaart of een gps-route mee voordat je de kern in gaat. Het bereik is er slecht, de paden lijken allemaal op elkaar en er zijn maar weinig herkenningspunten. Verdwalen levert geen levensgevaar op, maar wel een uur extra lopen aan het eind van de middag. Start bij een van de parkeerplaatsen langs de Spiekweg, want vanaf de kant van het dorp Zeewolde loop je eerst een saai stuk.

Honden mogen aangelijnd mee, en dat aanlijnen is hier geen formaliteit — er lopen grote grazers. Bij warm weer is dit een van de weinige plekken in Flevoland waar je urenlang in de schaduw kunt lopen. Openbaar vervoer is er praktisch niet.