Nationaal Park De Maasduinen

De Maasduinen is de langste rivierduinengordel van Nederland, en dat merk je vooral aan je kuiten. Het pad gaat voortdurend een paar meter omhoog en weer omlaag over oud stuifzand, waar dennen en berken op groeien. Het is geen spectaculair landschap in de zin van uitzichten over kilometers, maar het wisselt elke paar honderd meter: droog zand, dan ineens een ven met veenpluis, dan weer naaldbos.

Begin bij het Reindersmeer bij Wellerlooi. Dat is een oude zandwinningsplas die zo goed is teruggegeven aan de natuur dat je niet meer ziet dat er ooit graafmachines stonden. De rondwandeling eromheen is ruim zeven kilometer en grotendeels goed begaanbaar, en er ligt een pontje dat je een stuk verderop afzet. Dat pontje trekt zichzelf voort aan een kabel, wat kinderen minstens zo leuk vinden als de rest van de wandeling.

Praktisch, en dit staat nergens duidelijk aangegeven: parkeerplaats De Hamert aan de N271 zit op zondag rond het middaguur vol, terwijl de parkeerplaats bij Nieuw Bergen en die aan de Twistedenerweg vrijwel altijd plek hebben. Vanaf die laatste twee loop je bovendien meteen het stille deel in.

Wat minder is: de bewegwijzering is een lappendeken van paaltjes, knooppunten en gekleurde routes van verschillende beheerders, en die spreken elkaar op sommige kruisingen tegen. Download een route op je telefoon, of neem de kaart die bij de informatiepanelen hangt op de foto voor je vertrekt. Ik ben hier twee keer onbedoeld in Duitsland uitgekomen, wat op zich prima is maar niet als je een uur later ergens moet zijn.

Honden mogen mee aan de lijn. Er zijn stukken waar Schotse hooglanders lopen; daar staan hekken met waarschuwingen en die kun je serieus nemen. Neem water mee, want tussen de parkeerplaatsen en het horecapunt bij het Reindersmeer is er niets.