Rijksmuseum Twenthe

Dat er in Enschede een rijksmuseum staat verbaast bijna iedereen die er voor het eerst komt. Het is er gekomen doordat een textielfamilie haar verzameling aan de staat naliet en er een gebouw bij liet zetten. Dat gebouw uit de jaren dertig is nog steeds de charme van de plek: geen kille museumdoos, maar iets tussen een villa en een landhuis, met patio’s, daglicht en zalen op menselijke maat.

De collectie loopt van middeleeuwse religieuze kunst en Hollandse meesters tot werk van nu, en het museum durft die twee door elkaar te hangen. Dat pakt niet altijd goed uit. Soms staat er een installatie in een zaal met zeventiende-eeuwse portretten die vooral in de weg lijkt te staan. Maar even zo vaak zie je daardoor iets in een oud schilderij dat je anders was ontgaan.

Wat dit museum vooral heeft: ruimte. Je staat hier niet in een rij voor een schilderij en je hoeft niet over schouders mee te kijken. Op een grijze zondag loop je zo een uur rond zonder dat het druk voelt, en dat is voor een museum van dit niveau bijzonder.

Praktisch: begin achteraan. De vaste collectie ligt aan het eind van de route en iedereen komt daar met een half opgebruikte concentratie aan. Loop meteen door, doe die eerst, en neem de wisseltentoonstelling op de terugweg mee.

Met kinderen onder de negen valt er weinig te beleven, tenzij er toevallig een familieprogramma draait. Kijk dat vooraf even na op de site, want het scheelt het verschil tussen een leuke en een lange middag.

Vanaf station Enschede is het bijna twintig minuten lopen door de Lasondersingel, een route langs oude fabrikantenvilla’s die op zichzelf al de moeite waard is. Met de auto sta je in de betaalde zone, dus het OV is hier eerlijk gezegd verstandiger.