Museum de Fundatie

Je ziet het gebouw al vanaf de Blijmarkt: een streng negentiende-eeuws paleisje van justitie met daarbovenop een gigantische ellips van witte tegels, die er in 2013 op is gezet. Zwolle was er niet meteen blij mee. Inmiddels is het het meest gefotografeerde gebouw van de stad, en terecht — het is een van de weinige Nederlandse museumuitbreidingen die echt lef heeft.

Binnen is het museum kleiner dan je van buiten zou denken. Dat is een compliment. Je loopt in een uur langs de hele vaste collectie zonder het gevoel te krijgen dat je iets mist, en dat is precies wat je wilt met kinderen of op een zaterdag waarop je nog meer wilt doen. De collectie leunt op Nederlandse kunst van de negentiende en twintigste eeuw, met een paar echt goede stukken van Mondriaan en Van Gogh uit hun vroege, donkere periode.

Het hoogtepunt zit boven, in de wolk. Twee ovale zalen met daglicht van boven, en aan de kopse kanten twee ronde ramen die uitkijken over de Zwolse binnenstad. Ook als de tentoonstelling je niet ligt, is de ruimte zelf het bekijken waard.

Praktisch: ga niet in het weekend rond twee uur, dan staat er een rij en zijn de bovenzalen vol. Doordeweeks na drieën heb je het bijna voor jezelf. De wisseltentoonstellingen zijn wisselend van kwaliteit — kijk vooraf even wat er hangt, want dat bepaalt of je twee uur of veertig minuten bezig bent.

Kinderen tot achttien komen gratis binnen, wat dit een van de goedkopere gezinsuitjes van Overijssel maakt. Maar wees eerlijk: onder de negen is er weinig te beleven. Er is geen speurtocht, geen doe-zaal, geen kinderprogramma dat standaard draait.

Vanaf station Zwolle is het twaalf minuten lopen dwars door de binnenstad. Met de auto ben je duurder uit dan de entree: parkeren in het centrum is betaald en niet goedkoop.