Groninger Museum

Het staat op een eiland in het Verbindingskanaal, pal tegenover het station, en het is het eerste wat je ziet als je Groningen binnenkomt met de trein. Alessandro Mendini tekende het in 1994 en liet drie andere architecten elk een paviljoen doen. Dat is te zien. Het geheel klopt van geen kant en dat is precies waarom het werkt.

Wees eerlijk over waarom je gaat. De vaste collectie is prima — Groningse geschiedenis, Chinees exportporselein uit een gezonken schip, en het beste overzicht van De Ploeg dat er bestaat — maar het is niet waarom mensen in de rij staan. Dat zijn de wisseltentoonstellingen, en die lopen van uitstekend tot ronduit dun. Kijk dus even wat er hangt voordat je achttien euro neertelt. Loopt er niets dat je aanspreekt, dan kun je beter een andere dag komen.

Het gebouw zelf is verwarrend. Je gaat naar beneden om naar boven te komen, en de trap in het paviljoen van Coop Himmelb(l)au is zo steil en zo blauw dat mensen er halverwege omkeren. Neem de lift als je last hebt van hoogte of van je knieën; die is er, alleen niet erg opvallend aangegeven. Vraag er gewoon naar bij de kassa.

Praktisch: kom voor half twaalf. Groepen en schoolklassen komen pas tegen het middaguur binnen, en tot die tijd kun je in de zalen echt stilstaan bij iets. Het museumcafé aan het water is een van de weinige plekken in de stad waar je in de zon zit met uitzicht op iets anders dan een terras.

Met de auto is het onhandig. Het museum heeft geen eigen parkeerplaats en de garages in het centrum zijn duur. Kom met de trein: je loopt in drie minuten van het perron naar de ingang, over de brug, en dat is geen overdrijving. Voor rolstoelen is het gebouw goed geregeld, ondanks alle hoogteverschillen.