Oisterwijkse Bossen en Vennen

Tussen Oisterwijk en Haaren ligt een gebied met tientallen vennen, verstopt tussen oude beukenlanen en stuifduinen die allang zijn dichtgegroeid. Het is een van de eerste natuurgebieden die Natuurmonumenten kocht, ruim honderd jaar geleden, en dat merk je aan de bomen. Er staan beuken die je met z’n tweeën niet omspant.

Wat dit gebied bijzonder maakt is de afwisseling op korte afstand. Je loopt van een donker beukenbos zo een open ven op met wit zand en dan weer een berkenbosje in. Binnen twee uur heb je vier landschappen gezien. Wat het minder maakt: het is klein en het is bekend. Op een zonnige zondag loop je in een gestage stroom wandelaars en hondenuitlaters over de hoofdpaden.

Daar is één simpele oplossing voor. De grote parkeerplaats bij het bezoekerscentrum aan de Van Tienhovenlaan zit op zondag rond elf uur vol, en iedereen loopt van daaruit hetzelfde rondje. Kom je met de trein, dan loop je vanaf station Oisterwijk in een kwartier of vijfentwintig minuten het gebied aan de andere kant binnen, en die kant is aanzienlijk rustiger. Je hebt bovendien geen parkeergeld en geen zoekwerk.

Zwemmen in de vennen mag niet — het water is voedselarm en kwetsbaar, en dat is precies waarom er zeldzame planten in staan. Uitzondering is het Staalbergven, een natuurzwembad aan de rand van het gebied waar je entree betaalt. In augustus is dat een prima combinatie met een ochtendwandeling.

Honden mogen aangelijnd mee en er is een losloopgebied aan de rand. Met een kinderwagen kom je over de brede, halfverharde hoofdpaden prima vooruit; de smalle zandpaadjes langs de vennen zijn een ander verhaal. Na een natte week is het op sommige laagtes echt drassig, dus geen witte schoenen.