Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen

Mensen noemen dit de Brabantse Sahara. Dat is overdreven, maar niet heel erg. Midden in het park ligt een open stuifzandvlakte van een paar honderd hectare waar geen boom staat en waar je bij fel licht je ogen dichtknijpt. Daaromheen ligt naaldbos, een stuk heide en een paar oude eikenlanen die op een grijze dag misschien nog wel mooier zijn dan het zand.

Die vlakte is waar iedereen voor komt en dat is terecht, maar het is ook het minst comfortabele stuk van het gebied. Los zand loopt zwaar, er is geen enkele schaduw en op een warme middag is het er benauwder dan in het bos. Ga in de zomer vroeg of juist tegen de avond. Het licht is dan bovendien laag, waardoor je de ribbels in het zand ziet die er om twee uur ‘s middags niet lijken te zijn.

Wat je vooraf moet weten: er zijn een stuk of acht ingangen en welke je kiest bepaalt je hele dag. Vanaf de kant van Drunen sta je binnen een kwartier op het open zand. Vanaf Loon op Zand loop je eerst een half uur door bos. Met kleine kinderen is Drunen dus de logische keuze. Wil je juist rust, neem dan een van de kleinere parkeerplaatsen aan de zuidkant; daar begin je alleen.

Neem schoenen die je mag verpesten, of trek ze meteen uit. Sokken en fijn stuifzand zijn geen goede combinatie. Een kinderwagen krijg je de vlakte niet over; over de verharde bospaden lukt het wel, maar dan mis je juist waar je voor kwam.

Honden mogen aangelijnd overal komen en er is een losloopgebied. Neem water mee, want horeca vind je alleen aan de randen. En zet een kaart op je telefoon: op het open zand staan geen paaltjes en alle richtingen zien er hetzelfde uit.