Verdronken Zwarte Polder

In 1802 brak de dijk van de Zwarte Polder door en niemand heeft de moeite genomen om hem terug te winnen. Wat overbleef is een strook tussen zeedijk en Noordzee waar het zoute water twee eeuwen lang zijn gang mocht gaan. Het resultaat is een van de weinige plekken op het vasteland waar je nog een echte zilte kreek ziet, met zeekraal, lamsoor en in juli en augustus paars gekleurde vlakken zeealsem.

Het is geen groot gebied en je hebt de hoofdroute in een uur gelopen. Maar het loont om er langer te blijven, want dit is bij uitstek een plek om te kijken in plaats van te lopen. Er zitten veel vogels: kluten, tureluurs, in het najaar groepen ganzen. Aan de zeekant liggen de duinen en daarachter een breed, opvallend leeg strand tussen Cadzand en Nieuwvliet. In het hoogseizoen is dat strand meetbaar rustiger dan de stukken bij de strandpaviljoens verderop, juist omdat je er alleen te voet via het natuurgebied of over de dijk komt.

Praktisch advies: trek laarzen of schoenen aan die nat mogen worden. Delen van het pad langs de kreek staan na een springtij of een flinke regenbui blank en er zijn geen bruggetjes om dat te omzeilen. In de zomer is muggenspul geen overbodige luxe bij de kreken, vooral tegen de avond.

Honden mogen mee maar niet overal en niet los; er broeden vogels in het gebied en dat is niet vrijblijvend. Kijk bij de ingang welke paden op dat moment gelden.

Wat je hier niet vindt: horeca, toiletten, speeltuin of iets om aan te wijzen. Er staat een parkeerplaatsje en een bord, en dat is alles. Voor kinderen die alleen op vermaak afkomen wordt dit een lange wandeling. Voor kinderen die graag in een kreek turen naar krabbetjes is het een hele middag. Neem een schepnetje mee en het wordt vanzelf het tweede.