Zeeuws Museum Middelburg

Het Zeeuws Museum zit in een vleugel van de Middelburgse abdij, en die combinatie van middeleeuwse muren met een strak witte inrichting werkt beter dan je zou denken. Het is geen groot museum. Dat is precies waarom het goed is: je loopt er niet uitgeput uit met het gevoel dat je twee zalen hebt gemist.

De wandtapijten zijn het hoofdnummer. Zes stuks, laat zestiende eeuw, met de zeeslagen tussen de Zeeuwen en de Spanjaarden erop geborduurd. Ze zijn enorm, ze hangen in een schemerige zaal omdat het licht ze aanvreet, en als je er dicht bij gaat staan zie je scheepjes, drenkelingen en kleine grappen van de makers in de randen. Neem hier de tijd voor. De meeste mensen lopen er in drie minuten langs en missen het.

Verder is er de streekdracht, uitgestald als een soort modecollectie in plaats van als poppen achter glas, en een rariteitenkabinet met wat opgezette dieren, schelpen en fossielen uit de Oosterschelde. Dat laatste is de zaal waar kinderen blijven hangen.

Wat minder werkt: de wisselende presentaties zijn soms nogal conceptueel opgezet, met weinig uitleg en veel witte ruimte. Als je van een museum verwacht dat het je stap voor stap iets uitlegt, kun je hier het gevoel krijgen dat je iets mist.

Praktisch: parkeer niet in de binnenstad, dat is duur en zoeken. Zet de auto op een van de parkeerterreinen aan de rand en loop de laatste tien minuten door Middelburg. Dat is het leukste deel van het bezoek. Vanaf het station is het een minuut of twaalf lopen langs het kanaal en door de Lange Delft.

Combineer het met de Abdijtoren, de Lange Jan, die pal naast het museum staat. Die klim is een ander soort uitje maar wel op dezelfde plek, en het uitzicht over Walcheren verklaart in één oogopslag hoe die polders in elkaar zitten.