Depot Boijmans Van Beuningen

Het Depot is geen museum. Dat klinkt flauw, maar het is het belangrijkste dat je moet weten voor je een kaartje koopt. Dit is het magazijn van Museum Boijmans Van Beuningen, en het bijzondere eraan is dat je erin mag. Alle 150.000 werken van de collectie liggen en hangen hier, gesorteerd op klimaatzone en formaat, niet op kunstenaar of periode. Er staan geen zaalteksten. Er is geen route. Je loopt tussen rekken door en ziet een Rembrandt naast iets waarvan niemand meer weet wie het gemaakt heeft.

Als je verwacht dat iemand je bij de hand neemt, val je er koud in. Sommige mensen vinden dat vervelend en zijn na een half uur klaar. Anderen blijven drie uur. Wat helpt: neem een rondleiding of de audiotour. Een depotmedewerker die je uitlegt waarom een schilderij plat op zijn rug ligt in plaats van rechtop, maakt het gebouw ineens logisch.

Het gebouw zelf is de andere helft van het bezoek. Van buiten is het een spiegelende schaal waarin het hele Museumpark weerkaatst, met een bosje bomen op het dak. Van binnen is het één hoog atrium met trappen die kriskras door de ruimte lopen. Neem die trappen. Iedereen gaat met de lift naar boven en mist daarmee het enige moment waarop je snapt hoe het ding in elkaar zit.

Praktisch advies: ga aan het eind van de middag. Het licht valt dan schuin op de spiegelgevel, wat van buiten het mooist is, en binnen is het rustiger. Fotografen staan het liefst aan de kant van de Westersingel.

Het hoofdmuseum ernaast is al jaren dicht voor een grondige verbouwing, dus reken er niet op dat je even de vaste collectie erbij doet. En één waarschuwing: met kinderen onder de acht is dit weinig. Er valt niets aan te raken en de spiegelwand is na vijf minuten uitgekeken.