Molens van Kinderdijk

Negentien molens uit de achttiende eeuw, netjes op een rij langs twee boezemkanalen, en daarachter een polder die drie meter onder zeeniveau ligt. Het staat op de Werelderfgoedlijst en dat is voor één keer geen overdrijving: dit is de meest complete werkende waterhuishouding van vóór de stoommachine die er in Europa nog is.

Het belangrijkste dat je moet weten: je hoeft geen kaartje te kopen om de molens te zien. Het wandelpad langs de kanalen is openbaar. Je loopt er helemaal langs, maakt precies dezelfde foto’s als iedereen, en betaalt niets. Het kaartje is voor het bezoekerscentrum, de twee museummolens waar je naar binnen kunt, en de rondvaart. Of dat de moeite waard is hangt ervan af of je wilt zien hoe een molenaarsgezin met acht kinderen in zo’n ding woonde. Wij vonden van wel, maar zeg het er wel bij, want veel mensen denken dat ze moeten betalen om überhaupt naar binnen te mogen.

Ga vroeg. Echt vroeg. Tussen elf en drie staan er touringcars op de parkeerplaats en loop je in een file over een pad van anderhalve meter breed. Om acht uur ‘s ochtends sta je er met een handvol fotografen en hangt er vaak mist over het water, wat het bovendien mooier maakt. Het laatste uur voor zonsondergang werkt net zo goed.

Met de fiets ben je hier het beste af. Er is een fietspad langs de hele route en je hebt geen last van de parkeertarieven, die aan de hoge kant zijn. Vanuit Rotterdam kun je de waterbus nemen — dat is meteen het leukste stukje van de reis.

Buiten, dus bij regen wordt het niks: er is geen beschutting op het pad. De molens zelf zijn binnen, maar dat is tien minuten droog staan en dan weer naar buiten. Met een kinderwagen kom je overal op het hoofdpad. Voor rolstoelen geldt dat het pad goed is maar de molens niet: daar gaat het via steile, smalle trappen.