De Dordtse Biesbosch

De Biesbosch is ontstaan door een ramp. In 1421 brak bij de Sint-Elisabethsvloed de dijk en verdween een heel gebied met dorpen onder water. Wat er overbleef was een binnenzee die langzaam dichtslibde tot een doolhof van eilandjes, kreken en grienden. Het is een van de weinige zoetwatergetijdengebieden van Europa: er staat geen zout water, maar het waterpeil beweegt nog steeds mee met de zee.

Dat getij is precies wat je moet weten voor je gaat. Het verschil is sinds de Deltawerken kleiner dan vroeger, maar in de smalle kreken merk je het nog. Huur je een kano en peddel je bij afgaand water de kleinste kreken in, dan zit je op de terugweg met je peddel in de modder. Kijk voor vertrek naar de getijtabel bij het bezoekerscentrum en plan je route met het water mee naar binnen en tegen de stroom terug, niet andersom.

Want dat is het advies: ga het water op. Vanaf de wandelpaden zie je een mooi moerasbos, maar je zit aan de rand. De Biesbosch is gemaakt om doorheen te varen. Kanoverhuur zit bij het bezoekerscentrum aan de Baanhoekweg, en er varen ook fluisterboten die dieper het gebied in gaan dan je zelf peddelt.

Bevers zijn hier teruggekomen en ze zijn er inmiddels met honderden. Je ziet ze alleen rond zonsondergang en in de vroege ochtend, en dan nog moet je stil zijn en geluk hebben. Sporen zijn makkelijker: afgeknaagde wilgen langs de oever, met die karakteristieke puntige stronk. Zeearenden overwinteren hier tegenwoordig ook.

Het bezoekerscentrum is klein en vooral op kinderen gericht. Kom je voor de natuur, dan kun je het overslaan en meteen doorlopen. Neem in de zomeravond muggenspul mee, want in de grienden zijn ze onverbiddelijk.

De brede paden aan de rand zijn verhard en prima met kinderwagen; verderop wordt het smal, drassig en ongelijk. Honden mogen aangelijnd mee op de paden, maar niet overal in het gebied.