Nationaal Park De Biesbosch

De Biesbosch is ontstaan door een ramp. In 1421 liep de Sint-Elisabethsvloed tientallen dorpen onder en wat overbleef was een zoetwatergetijdengebied dat sindsdien nooit meer is drooggelegd. Dat maakt het een van de weinige plekken in Europa waar het water twee keer per dag stijgt en zakt zonder zout te zijn. Je ziet het aan de aanslag op de wilgenstammen langs de kreken.

Vanaf de wal is het gebied eerlijk gezegd niet spectaculair. Je loopt over dijkjes langs griend en riet, het is vlak, en na een uur lijkt het ene stuk wilgenbos op het andere. Het gaat pas leven vanaf het water. Huur een kano bij een van de verhuurpunten bij Werkendam of Drimmelen en peddel de smalle kreken in. Daar hoor je niets, kom je niemand tegen en zie je met een beetje geluk een bever aan het werk. Kun of wil je niet zelf peddelen, dan vaart er een fluisterboot; die gaat op vaste tijden, dus kijk vooraf op de site.

Twee concrete dingen. Neem in juli en augustus muggenspray mee, en niet een beetje. In de avondschemering tussen het riet is het er ronduit onaangenaam zonder. En bevers zie je alleen in de eerste of laatste twee uur van de dag; wie om drie uur ‘s middags komt kijken naar bevers, ziet knaagsporen en verder niets.

Het Biesbosch MuseumEiland bij Werkendam is een goed startpunt, met gratis parkeren, een fijn dakwandelpad en een restaurant. Het museum zelf kost een kaartje en is aardig maar kort; het gebouw en het eiland eromheen zijn beter dan de expositie.

Honden mogen aangelijnd op de meeste paden, niet in de kwetsbaarste delen. Kinderwagens komen over de hoofdpaden, maar de smalle dijkjes zijn te modderig na regen.