Plompe Toren aan de Oosterschelde

Er staat een kerktoren op de zeedijk van Schouwen en er hoort geen dorp bij. Dat is het hele verhaal en het is genoeg. Koudekerke lag hier, verdween in de zestiende eeuw in het water, en de toren mocht blijven staan omdat schippers hem als herkenningspunt gebruikten. Sindsdien staat hij daar alleen, met de Oosterschelde aan de ene kant en een paar hectare struweel aan de andere.

Wat het bijzonder maakt is de stilte. Je hoort water tegen de basaltblokken, je hoort scholeksters, en verder niets. Er is geen kassa, geen kiosk, geen bordjesroute met weetjes om de vijftig meter. Alleen een informatiepaneel en een pad omhoog naar de dijk.

Praktisch advies dat je hier nodig hebt: kom bij laag water. Dan valt de slikplaat voor de toren droog en zitten er honderden steltlopers te foerageren op een paar tientallen meters afstand. Bij hoog water klotst het water tegen de dijk en zie je nauwelijks een vogel. Kijk dus even naar de getijtabel van Zierikzee voordat je rijdt, dat scheelt echt het verschil tussen een mooi bezoek en een lege dijk. Een verrekijker is hier geen luxe.

De toren zelf kun je meestal niet in, en dat is voor mij ook niet nodig. De binnenkant is een lege koker; het gaat om wat eromheen ligt.

Een eerlijke waarschuwing: met kleine kinderen valt hier weinig te beleven. Er is niets te doen, er is geen speeltuin en het is er kaal en winderig. Voor kinderen vanaf een jaar of negen die iets van geschiedenis snappen werkt het verhaal van een verdronken dorp juist heel goed. Neem dan de tijd om de grafzerken bij de toren te bekijken; die komen uit het verdwenen kerkje.

De parkeerplaats aan de Koudekerkseweg ligt lager dan de dijk. Bij regen is het hier niks: geen schuilplek en de wind komt recht van het water.