Waterloopbos

Dit is het vreemdste stuk bos van Nederland en bijna niemand kent het. Vanaf de jaren vijftig bouwde het Waterloopkundig Laboratorium hier schaalmodellen van havens, riviermondingen en kustwerken, aangedreven door het natuurlijke verval van het terrein. De haven van Bangkok, de Deltawerken, de dam bij IJmuiden — het is hier eerst in beton nagemaakt en met echt water getest. Toen computers het rekenwerk overnamen, werd alles verlaten.

Wat er over is, ligt er nog. Betonnen bakken, goten, kaden en golfschotten, overwoekerd door bomen en mos, met zwart water in de bassins. Er staan bordjes bij de belangrijkste modellen, maar de charme zit erin dat het niet is opgepoetst. Je loopt door een bos en struikelt over de restanten van een verdwenen tak van wetenschap.

Eerlijk: het is geen kinderparadijs. Er is één plek waar kinderen met water mogen spelen en verder is het kijken naar beton. Voor een kind van vijf is dat een half uur leuk. Voor iemand met belangstelling voor techniek, geschiedenis of fotografie is het twee uur en het gevoel dat je iets hebt gevonden.

Praktisch advies: ga in de late herfst of vroege lente, als het blad eraf is. In de zomer staat alles zo dicht dat je de modellen pas ziet als je erbovenop staat, en juist de aanblik van beton tussen kale bomen maakt de plek. Neem laarzen mee. De paden lopen langs de bassins en zijn glibberig; het mos op de betonranden is verraderlijk glad, en klimmen op de modellen is niet de bedoeling.

Honden mogen aangelijnd mee. Met het openbaar vervoer kom je er niet, en het is ook een eind rijden vanaf de snelweg. Combineer het met Schokland, dat ligt een kwartiertje verderop en past qua verhaal precies.