Punt van Reide

De Punt van Reide is een landtong die de Dollard in steekt, ten oosten van Termunten, en het is een van de weinige plekken in Nederland waar je écht alleen kunt staan met uitzicht op zee. Aan de overkant ligt Duitsland. Ertussen ligt een baai die in de middeleeuwen door stormvloeden is uitgeslepen, waarbij tientallen dorpen zijn verdwenen. Onder het water waar je naar kijkt liggen hun fundamenten.

Je komt hier voor twee dingen. Het eerste zijn de zeehonden: op de zandplaten voor de kust ligt een vaste groep, en bij laag water zie je ze met een verrekijker prima liggen. Zonder verrekijker zie je grijze stipjes, dus neem er een mee — dat is hier geen luxe maar het verschil tussen wel en niet iets zien. Het tweede is de leegte. Er is geen bezoekerscentrum, geen kiosk, geen bordjesroute. Alleen een dijk, een pad en veel wind.

Kijk de getijden na voordat je gaat. Bij hoog water staan de platen onder en is er geen zeehond te bekennen; je hebt dan een lege zeearm en een uur autorit voor niets. Twee uur voor of na laag water is de beste tijd. Die tabellen staan online voor Delfzijl en dat is dichtbij genoeg.

Praktisch: er is geen parkeerterrein. Je zet de auto bij Termunterzijl of aan de Reiderweg en loopt het laatste stuk over de dijk, en dat is al gauw twintig minuten heen. Neem dus water mee. Broedende vogels maken dat honden hier niet welkom zijn, en delen van het gebied zijn in het voorjaar afgesloten. Houd je daaraan — dit is een van de weinige plekken waar het echt uitmaakt.

Termunterzijl zelf is de moeite van een omweg waard: een oud sluisdorpje met een haventje en een paar visrestaurants, en dat maakt de tocht rond. Bij regen of harde wind moet je hier niet zijn, want er is geen enkele beschutting op de hele dijk. Rolstoelen komen er niet overheen.