Kasteel Duivenvoorde

Duivenvoorde wordt voor het eerst genoemd in 1226 en is nooit verkocht geweest. Dat laatste is het bijzondere: het huis ging altijd over binnen dezelfde familie of via vererving, en daardoor staat de inboedel er nog. Meubels, porselein, familieportretten, kinderspeelgoed uit de achttiende eeuw. Bij de meeste Nederlandse kastelen kijk je naar een verzameling die er later bij is gezocht; hier kijk je naar wat er altijd al stond.

Stel je er geen ridders bij voor. Van de middeleeuwse burcht is aan de buitenkant weinig te herkennen; wat je ziet is een deftig zeventiende-eeuws landhuis met een gracht eromheen. Kinderen onder de tien vinden er weinig aan, hoe je het ook brengt. Er hangen geen zwaarden en je mag nergens aan zitten.

Het praktische advies dat de meeste mensen missen: het park is vrij toegankelijk en kost niets. Alleen voor het huis heb je een kaartje nodig. Veel bezoekers rijden door omdat ze denken dat het hele terrein betaald is. Het park is in de negentiende eeuw in Engelse landschapsstijl aangelegd, met slingerpaden, oude beuken en zichtlijnen die je steeds weer op het huis uit laten komen. Alleen daarvoor komen is een prima plan voor een uurtje.

Het huis zelf bezoek je in de meeste gevallen met een gids op vaste tijden. Kijk dat vooraf na, want je kunt niet zomaar naar binnen wandelen wanneer het je uitkomt. En het kasteel is niet het hele jaar open; in de winter is het meestal gesloten.

Loop vanaf het park door naar het noorden. Duivenvoorde ligt op een oude strandwal met een reeks landgoederen achter elkaar, en je kunt in ongeveer een uur doorwandelen naar De Horsten bij Wassenaar. Dat is een van de mooiste stukken Zuid-Holland en er komt bijna niemand van de kasteelbezoekers.

Binnen zijn steile, smalle trappen. Met een kinderwagen kom je op de bovenverdieping niet en met een rolstoel alleen op de begane grond.